Kültür Harmanı - AsitaneVakfı

İçeriğe git

Ana menü:

Haberler

Gaziantep'ten Misafirlerimiz Geldi
   Kültür Harmanı Projemiz doğrultusunda 16-22 Temmuz tarihleri arasında kızları, 31 Temmuz-5 Ağustostarihleri arasında da erkek yetim çocuklarımlzı misafir ettik. Mülteci Suriyeli çocuklar ile Türk çocukların harmanlandığı projemiz hem çocukları hem de bizleri ziyadesiyle mutlu etti.

 
SİDRE KIZIN ARDINDAN
 
          Allah ( C.C.) insanoğuna farklı farklı duygular yaşatarak ayakta kalmasını sağlıyor.
 
         Sidre 12 yaşında Suriyeli yetim kızımız. Cıvıl cıvıl, girişken, sosyal bir çocuk. Her şey onu mutlu ediyor. Acaba mutsuzluklar yaşadığı için mi her şeyden mutlu oluyor. Çok iyi tanıyamadım. Ama babası yok, vatanı yok, adı yok.(kendi deyimleriyle mülteci) bu halde bile Allah ona hayatta kalabilmesi için başka başka duygular yaşatıyor. Yoksa hayata küserdi. Kendi mutsuz olurdu, çevresindekileri de mutsuz ederdi. Grubun neşe kaynağıydı.
 
        Sidre bana kendi hayatımızdaki kayıpları hatırlattı. Her insanın elbette maddi ve manevi kayıpları olmuştur. Ana, baba, eş hatta Allah acılarını göstermesin evlat kaybı; mevki, para gibi dünyalık maddi kayıplarla arkadaşlık, dostluk,  güven gibi manevi kayıpları yaşamışızdır. Bir müddet bizi ziyadesiyle üzen bu kayıplar aradan zaman geçince yani kor ateş küllenince kalbin bir köşesine büzülür kalır. Bizde yani sevinçler ve yani hüzünler yaşamaya devam ederiz.
 
      Hastalıklarımız bile nüksetmediği müddetçe aklımıza gelmez.
 
      Hayat ne garip bir yandan üzüntü, diğer yandan sevinç… Bir yanımız gülerken bir yanımız ağlar. Ağladıklarımızı hatırlamamaya güldüklerimizi de unutmamaya çalışırız.
 
    Biz bir oyun oynuyoruz. Trajedi, komedi karışımı; dram… Roller gelip geçici, asli olan yaratılış gayemiz. Ancak kulluğumuzu layığıyla yapabilmemiz için de ayakta kalmalıyız. Yani biz yaşamak mecburiyetindeyiz.
 
   Sidre kızlar yetimliğini unutmaya çalışıp mesut olmak isterken ben de kendi yitirdiklerimin yetimliğini hatırladım hüzünlendim ama baktım ki elimde o kadar çok şey var ki; yanan elim düşünen beynim, yürüyen ayağım, konuşan dilim, evim, maaşım, çocuklarım, eşim ve daha sayamadığım bir yığın nimet… Ben çok zenginmişim Allah’ım sana şükürler olsun.

KİM YETİM?
Gaziantepten gelen yetim erkek çocukların ardından kendime sordum bu soruyu?
    Kim yetim onlar mı biz mi? Babasının yitirmiş olmak yetimlik…Babalarını yitirmiş olsalar da duygularını yitirmemiş bu gençler
Allah ömürlerini aydın eylesin ilk defa delikanlıları uzun süreliğine misafir ettik, onlar bizlerden neler öğrendi bilmem ama biz onlardan çok şey öğrendik.
    İstanbul'a gelirken beklentileri çok farklı olsa da bir hafta boyunca yaşadıklarından memnun olarak ayrıldılar. Bizlere hissettirdikleri çok güzel duygular… Kendi yetimliklerimizi hatırlatmıştı Gaziantepli kızlarımız, delikanlılarda yetimliğin anlamını değiştirdi. Mevcut onları memnun ederken o ergenliğe geçişin heyecanını, merakını gözledik. Farklı bir deneyimdi bizim için, onlar için de ablaların, teyzelerin mihmandarlığı ilk olmalıydı. Gençlerden Mustafa Ceylan abim için aldığım dediği bastonu aslında bir haftadır onlar rehberlik eden 15 Temmuz Gazimiz İskender Bey’e almış olduğunu son gün ona “Ben bunu ihtiyacı olan abime aldım” deyince anladık. O zaman şunu düşündüm; kim yetim, belki Mustafa babasını yitirmişti ama ruh güzelliğini yitirmemişti, bizim yitirdiğimiz hasletlerimizi geri getirebilir miyiz bilmiyorum ama Mustafaların değil de bizim yetim olduğumuzu görmüş oldum. Allah’tan onların yollarını açmasını, bizleri de yitirdiğimiz ruh güzelliklerine ulaştırmasını diliyorum …
© 2015 Asitane Vakfı / All rights reserved
İletişim
Karagümrük Mah. Fevzipaşa Cad. No:315
Fatih - İstanbul
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
0212 533 78 34
0212 533 78 93
0212 533 78 94
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
info@asitanevakfi.org.tr
asitanevakfi@gmail.com
İçeriğe dön | Ana menüye dön